En zomaar is alles anders – 

en maken we weken mee (wie weet voor hoe lang?), die voor ons gevoel heel ver in de geschiedenis achter ons liggen. Besmettingsgevaar, incubatietijd, overlevingspercentages – het duizelt je zomaar. En in het kielzog van al dat bedreigend nieuwe moeten we dan als samenleving een antwoord vinden, terwijl er nog zoveel onbekende variabelen zijn. En wat je dan opnieuw moet leren: dat vaste gewoonten (waarvan je hiervoor zomaar dacht: saai!), ineens ook houvast geven kunnen.

Dat is één van de redenen, waarom we het er op afgelopen zondag 22 maart maar gewoon op gewaagd hebben om een (afgeslankte) dienst te houden en die via KerkTv aan te bieden. We hopen dat de regels in de tijd voor ons niet zoveel strenger zullen worden, dat we ook dit uit handen moeten geven. Vooralsnog zijn de voorbereidingen voor zondag 29 al begonnen…

En wat dan direct opvalt: net als op 22 maart (toen we hoorden hoe in Johannes 9 een blinde man – in het voorbijgaan nog maar liefst – gezien en genezen wordt) gaat het op 29 maart in één adem verder. In Johannes 11 is het nu Lazarus die geheeld wordt. En weer is er dat geheimzinnige woord uit Jezus’ mond: “Zijn ziekte loopt niet uit op de dood, maar op de eer van God…”.

Zelfs na vier dagen is er een doorkomen aan. ‘De eer van God is een lévende mens!’ .

Dit woord van de kerkvader Irenaeus van Lyon (hij leefde in de tweede eeuw) zou zomaar een woord kunnen zijn om je in deze dagen aan vast te houden.

Niet dat daarmee aan alle gevoel van onzekerheid en bedreiging een einde is gekomen. We weten wel beter. Dat mag je dan ook gewoon voélen, zonder je daar kleingelovig onder te weten.

Sterker: dat gevoel heb je óók nodig.

Ik herinner me ineens een verhaal van lang geleden: over een Nederlandse predikant die in de eerste helft van de vorige eeuw veel betekend heeft voor de kerk (wat hij heeft nagelaten wordt tot in onze dagen bestudeerd – zijn naam is Oepke Noordmans). Deze man was echter buitengewoon op zijn hoede voor besmettingsgevaar. Het verhaal gaat, dat hij aan het einde van de Tweede Wereldoorlog niet alleen loopt met een wandelstok, maar die ook gebruikt om gemeenteleden de hand mee te schudden…

Voor hem was anderhalve meter zo geen probleem – dat is iets wat wíj nog niet in ons systeem hebben zitten. Wat een tijden!

ds. Jan Kortleve